Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΧΑΜΕΝΑ ΤΑΛΕΝΤΑ - ΓΡΑΦΕΙ Ο TAKISBASKET ΜΙΑ...ΣΑΛΑΤΑ ΚΕΙΜΕΝΟΥ


Γράφει ο Τakisbasket

 Ως χώρα μπασκετικά εκτός από τα πολλά καλά, έχουμε και τα αρνητικά μας. Όπως για παράδειγμα να καίμε ταλέντα ή να καίγονται μόνα τους. Το τελευταίο καιρό έχει γίνει έντονη η συζήτηση σε social media και site για την ανάπτυξη των ταλέντων. Ποιος φταίει που δε αναπτύσσονται; Οι ίδιοι οι παίκτες που ίσως να μη δουλεύουν; Οι προπονητές που δεν τους δουλεύουν σωστά ή δε τους βάζουν να παίζουν; Το αναπτυξιακό πρόγραμμα εθνικά και συλλογικά; Οι σύλλογοι; Οι Εθνικές; Σαλάτα τα κάναμε. Αφορμή για να προκύψει η συζήτηση το τελευταίο καιρό είναι παιδιά όπως ο Ρογκαβόπουλος, ο Καλαϊτζάκης, ο Μωραϊτης, ο Αρσενόπουλος κι άλλα. 
 Σαν basket87 συμφωνούμε απολύτως με την άποψη ενός έμπειρου δημοσιογράφου. Τα νέα παιδιά ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ. Να παίζουν σαν δανεικοί στην Α1, στην Α2, στο εξωτερικό, σε κολλέγιο. Πάντως να παίζουν. Να έχουν δράση και παιχνίδια στα πόδια τους. Γιατί οι σύλλογοι δε τους δίνουν δανεικούς να παίζουν; Υπάρχουν ομάδες με πολύ καλά προγράμματα και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Γιατί δεν αφήνουν τα παιδιά να παίξουν, να έχουν χρόνο συμμετοχής; 
 Όλοι γυρίζουν τη συζήτηση στον Χαραλαμπόπουλο. Εμείς δεν είμαστε ειδικοί γι' αυτό συμφωνούμε με όσα είπε περί νέων παικτών και ειδικά για τον Βασίλη ο Ηλίας Παπαθεοδώρου στην ΕΡΑ Σπορ και τον Κώστα Σωτηρίου χθες. Ότι στον Βασίλη φορτώθηκαν πολλές προσδοκίες. Αλλά είναι 21-22 χρονών μόνο. Έχει πολύ δρόμο και πολλά χρόνια μπροστά του. Και έχει δίκιο ο κόουτς. 
 Άλλοι πάνε την συζήτηση στο γιατί δεν αφήνουν κάποιοι προπονητές τα παιδιά να μαθαίνουν να σουτάρουν μικρά και να μάθουν τα βασικά. Αντ' αυτού τους μαθαίνουν πικ εν ρολ, ζώνη κλπ. Ποιος φταίει άραγε; 
 Άλλοι θεωρούν πως στις Εθνικές ομάδες δε γίνεται δουλειά καλή. Τώρα τι σημαίνει δουλειά καλή; Διακρίσεις ή ανάδειξη παικτών ή και τα δύο; Δηλαδή αν μια Εθνική πάρει μετάλλια αλλά από τη φουρνιά αυτή κάνουν καριέρα 1 ή 2 παίκτες είναι επιτυχημένη; Ή το αντίστροφο; Ας ξεκαθαρίσουμε μέσα μας τι θεωρούμε επιτυχία για τις μικρές Εθνικές ομάδες. 
 Άλλοι ρίχνουν το βάρος στα ίδια τα παιδιά που πιθανώς να επαναπαύονται στις δάφνες κάποιας Εθνικής επιτυχίας ή κάποιας προσωπικής μετεγγραφής και να μη δουλεύουν επαρκώς. Κι εκεί υπάρχει η μισή αλήθεια. Προσφάτως Μήτογλου και Κόνιαρης πήγαν στην Αμερική και δούλεψαν το καλοκαίρι για την προσωπική τους βελτίωση. Το έχουν κάνει κι άλλα παιδιά στο παρελθόν. Ή κάποιοι δουλεύουν εντός Ελλάδος. Πιθανόν και κάποιοι να μη δουλεύουν σκληρά. 
 Απ' αυτή τη σαλάτα κειμένου καταλαβαίνετε πως η αλήθεια είναι και εδώ και εκεί. Το θέμα είναι να παίζουν τα νέα παιδιά, να έχουν χρόνο συμμετοχής. Είτε στην ομάδα που ανήκουν είτε δανεικοί κάπου αλλού. Μόνο έτσι θα βελτιώνονται, να γίνονται πιο δυνατοί, θα ωριμάζουν. Από κει και πέρα είναι και θέμα προπονητών και θέμα Εθνικών ομάδων και θέμα συλλόγου και θέμα προσωπικής δουλειάς και νοοτροπίας.
 Βάλτε τους να παίξουν όμως.  

ΥΓ. Επειδή εμείς δεν είμαστε ειδικοί, ακούμε και ρωτάμε. Δάσκαλοι στο μπάσκετ στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί και αξιόλογοι. Κι η συμβουλή τους πολύτιμη. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου